Publicado: Vie Ene 27, 2006 1:18 pmAsunto: Rosalía de Castro
Ahora para que conozcáis un poco a una de las grandes escritoras gallegas os pongo algunos poemas escritos en castellano (así los entendeis, pero lo más grande es lo que tiene escrito en gallego), se trata de Rosalía de Castro que pertenece al romanticismo tardío junto con Bécquer.
Un manso río, vereda estrecha,
un campo solitario y un pinar,
y el viejo puente rústico y sencillo
completando tan grata soledad.
¿Qué es soledad? Para llenar el mundo
basta a veces un solo pensamiento.
Por eso hoy, hartos de belleza, encuentras
el puente, el río y el pinar desiertos.
No son nube ni flor los que enamoran;
eres tú, corazón, triste o dichoso,
ya de dolor y del placer árbitro,
quien seca el mar y hace habitar el polo.
Estuve en su casa de Padrón hace algún tiempo con una amiga de A coruña.
La mujer que cuidaba entonces la casa, amiga y cuidadora de su familia, me regaló un libro de poemas en castellano, gallego y francés, dedicato por ella. Lo conservo con gran cariño _________________
Rosalía es una de mis prefes, y ésta, me encanta... la escribió cuando supo que dejaría galicia sin saber cuándo volvería....
Adiós!, montes e prados, igrexas e campanas,
¡adiós!, Sar e Sarela, cubertos de enramada,
¡adiós!, Vidán alegre, muiños e hondanadas,
Conxo, o do craustro triste i as soedades prácidas,
San Lourenzo, o escondido, cal un niño antre as ramas,
Belvís, para min sempre o das fondas lembranzas,
Santo Domingo, en onde canto eu quixen descansa,
vidas da miña vida, anacos das entrañas.
E vós tamén, sombrisas paredes solitarias
que me viches chorare soia e desventurada.
¡Adiós!, sombras queridas; ¡Adiós!, sombras odiadas;
outra vez os vaivéns da fertuna
para lonxe me arrastran.
_________________
Caer está permitido. ¡Levantarse es obligatorio!
Puede publicar nuevos temas en este foro No puede responder a temas en este foro No puede editar sus mensajes en este foro No puede borrar sus mensajes en este foro No puede votar en encuestas en este foro